żółtlica drobnokwiatowa oraz żółtlica owłosiona
Żółtlice są to jednoroczne rośliny,, pochodzące z Ameryki Południowej (z Andów Peruwiańskich).
Przywiezione do Europy w XVIII wieku, szybko rozprzestrzeniły się na całym obszarze. Obecnie pospolite i uporczywe chwasty ogrodowe i polne, powszechnie spotykane. Obie rośliny wykształcają rozgałęzione łodygi wysokości od dziesięciu do czterdziestu pięciu centymetrów. Liście ułożone są naprzeciwlegle i są ogonkowe, kształtu jajowatego, górne podłużnie lancetowate, na szczycie zaostrzone, o brzegu ząbkowanym, spodem na nerwach owłosione. Koszyczki kwiatostanowe drobne, na długich szypułkach, wyrastają pojedynczo na rozgałęzieniach pędów. Kwiaty języczkowe białe (Zwykle pięć), kwiaty rurkowe liczne, żółte. Roślina kwitnie od czerwca do jesieni. Żółtlica owłosiona wyróżnia się szerszymi liśćmi, gęstym owłosieniem i nieco większymi kwiatami języczkowymi. Surowiec stanowi świeże oraz suszone ziele obu gatunków żółtlicy, zbieranych przed kwitnieniem. W skład chemiczny rośliny wchodzą: proteiny, składniki mineralne, witamina C oraz flawonoidy. W medycynie ludowej świeże, zmiażdżone ziele żółtlicy stosuje się z dobrym skutkiem przy różnych chorobach skóry, wypryskach i egzemach. Przykłada się je w postaci okładów co drugi dzień przez tydzień. Można również stosować okłady z wyciśniętego soku ze świeżej rośliny. Natomiast do przemywania ran i wyprysków używa się naparu z suszonego ziela (jedna łyżka na jedną szklankę wody).