Zastosowanie nagietka lekarskiego
W skład chemiczny nagietka wchodzą: karoteny, gorycze (kalendulina), saponiny trójterpenowe – pochodne kwasu oleanowego, związane między innymi z kwasem glukuronowym, sterole, flawonoidy, substancje żywicowe, śluz, niewielkie ilości olejku eterycznego, kwasy organiczne, składniki mineralne (głównie mangan).
Roślina wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne (szczególnie wobec gronkowców i paciorkowców), przeciwskurczowe, żółciopędne oraz moczopędne. Nagietek lekarski zewnętrznie stosuje się jako środek antyseptyczny, przeciwzapalny, gojący rany w zmianach ropnych na skórze, zapaleniu skóry, odmrożeniach, oparzeniach, czyrakach, ropiejących otarciach naskórka, a także w stanach zapalnych odbytu i sromu, przy pęknięciach błony śluzowej, do płukania jamy ustnej i gardła (na przykład w anginie), do przemywania oczu w stanach ropnych (przy jęczmieniach itp.). Do przyrządzenia naparu należy przygotować jedną łyżkę wysuszonych kwiatów na szklankę wrzącej wody do okładów, obmywań, przemywania oczu (najlepiej po rozcieńczeniu naparem z kwiatów bławatka i rumianku). Czasami rozcieńczony napar podaje się do wewnątrz w schorzeniach górnych dróg oddechowych, anginach, a także pomocniczo w chorobie wrzodowej żołądka. Nalewka alkoholowa do użytku zewnętrznego używana jest głównie przy skaleczeniach, ropiejących ranach i do płukania gardła. (Rozcieńczona w proporcji - łyżeczka nalewki na pół szklanki wody).