Zastosowanie dziurawca zwyczajnego
Dziurawiec ma bardzo bogaty skład chemiczny: związki flawonoidowe, olejek eteryczny, składniki mineralne, żywicowe, kwasy organiczne oraz pierzyna, należąca do grupy antrazwiązków i wykazująca właściwości uczulające na promienie nadfioletowe. Ponadto występują witaminy: C i PP oraz karoten. Ziele dziurawca najczęściej wykorzystuje się w leczeniu chorób wątroby oraz przewodu pokarmowego. Znane jest również jego działanie jako środka moczopędnego i uspokajającego. Dziurawiec stosuje się w stanach zapalnych i skurczowych dróg żółciowych i przewodu pokarmowego, w nieżycie błon śluzowych żołądka i jelit, nadmiernej fermentacji, zmniejszonym wydzielaniu soku żołądkowego, w niewydolności nerek, pomocniczo w chorobie reumatyczne.
Jako lek uspokajający podawany jest dzieciom zaburzeniach równowagi nerwowej, w moczeniu oraz lękach nocnych. Działanie uspokajające, przeciwdepresyjne, regulujące czynności wegetatywnego układu nerwowego surowca jest uzależnione od obecności hiperycyny. Związek ten jest słabo rozpuszczalny w wodzie, dobrze zaś w alkoholu i olejach. Sok dziurawcowi oraz wyciąg olejowy mogą być również używane zewnętrznie jako środki przyspieszające gojenie wrzodów, ran i oparzeń. Przy zażywaniu preparatów z dziurawca, zwłaszcza w większych dawkach, należy pamiętać, że mogą one spowodować uczulenie na światło (promienie nadfioletowe) i wywołać pęcherze na skórze, a nawet porażenie przy dłuższym przebywaniu na słońcu. Szczególną ostrożność należy zachować na przedwiośniu.