Wrzos zwyczajny
Wrzos zwyczajny to roślina spotykana w pasie klimatu umiarkowanego i zimnego. W Polsce wrzos rozpowszechniony jest na nizinach oraz w niższych rejonach górskich. Występuje zwykle na glebach piaszczystych, jałowych, nie znosi wapnia i nawozu. Tworzy wrzosowiska w suchych lasach sosnowych i brzozowych oraz na porębach leśnych. Wrzos jest wieloletnią (10 – 12-letnią), karłowatą krzewinką wysokości od 20 do 80 cm. Wykształca wznoszące się gałązki, gęsto okryte drobnymi równowąskimi liśćmi.
Drobne, dzwonkowate, czteropłatkowe różowe, czasami białe, kwiaty, zebrane są w wielokwiatowe grona na szczytach gałązek. Owocem jest omszona torebka. Roślina kwitnie od lipca do września. Surowcem leczniczym są kwiaty oraz szczyty pędów, które po ususzeniu słabo pachną i mają gorzkawy smak. W skład chemiczny wrzosu wchodzi: glikozydy fenolowe, głównie arbutyna i metyloarbutyna, nieco olejku eterycznego, flawonoidy, garbniki, aminokwasy, kwasy organiczne (kwas cytrynowy, fumarowy), trójterpeny (kwas ursolowy), substancje gorzkie, śluz, składniki mineralne, m.in. kadm, magnez, mangan, żelazo. Roślina ma działanie moczopędne, napotne oraz słabe przeciwbakteryjne. Surowiec znajduje zastosowanie głównie w medycynie ludowej w przewlekłych nieżytach dróg moczowych, zapaleniu miedniczek nerkowych i nerek oraz kamicy nerkowej. Zalecany jest jako środek odtruwający w niektórych zaburzeniach przemiany materii, w chorobach skórnych, np. egzemie. W trudno gojących się ranach, w gośćcu.