Właściwości szczawiu lancetowatego
Korzenie szczawiu lancetowatego i Kobylaka zawierają związki garbnikowe, pochodne antrachinonowe (m.in. emodyna, kwas chryzofanowy), organiczne połączenia żelaza, cukry, kwasy organiczne (kawowy) , znaczne ilości szczawianu wapnia. W liściach znajdują się flawonoidy, karoten i witamina C. Surowiec wywiera typowe działanie garbnikowe, ściągające. W biegunkach następuje zatrzymanie płynnych stolców, a następnie zaparcie, które, po użyciu omawianego surowca, nie utrzymuje się zbyt długo.
Garbniki mają również zdolność niszczenia bakterii, w tym patogennych. Szczaw ma również działanie przeciwanemiczne, ponieważ zawiera znaczne ilości łatwo przyswajalnego żelaza (w połączeniu z białkiem) oraz odtruwające (przez wiązanie szkodliwych produktów przemiany materii). Szczaw lancetowaty stosuje się w zatruciach pokarmowych, biegunkach infekcyjnych, nadmiernej fermentacji, wzdęciach, także w niedokrwistości, utracie kwi, np. w obfitym miesiączkowaniu. W medycynie ludowej sproszkowanego korzenia używa się jako zasypki na powierzchowne rany i owrzodzenia. By przygotować odwar należy przygotować 1 łyżki korzeni na szklankę wody. Pić po łyżce lub łyżeczce zależnie od wieku razy dziennie. Przy silnej biegunce porcje zwiększyć, nawet do 1 - szklanki (dla dzieci starszych i młodzieży). Czasami w silniejszych biegunkach podaje się surowiec sproszkowany (w opłatkach lub powidłach) w dawce do g.