Wierzba biała, wierzba krucha oraz wierzba laurowa
Te trzy gatunki wierzb dostarczają surowca leczniczego, którym jest kora. Zbiera się ją wczesną wiosną z 3-4-letnich gałęzi. Czasami uzyskuje się ją również jako produkt uboczny przy korowaniu wierzby koszykarskiej (wikliny). Wierzby są krzewami lub drzewami występującymi w pasie klimatu umiarkowanego w całej Europie, Ameryce Północnej, Afryce i Azji. W Polsce spotyka się je pospolicie, szczególnie na terenach wilgotnych.
Wierzba kwitnie wczesną wiosną, przed wypuszczeniem liście, w marcu lub kwietniu. Surowiec otrzymuje się przez ścięcie i okorowanie pędów, a następnie wysuszenie kawałków kory na słońcu lub w cieniu. Kora po wysuszeniu jest bez zapachu, a smak ma gorzkawy, ściągający. W skład chemiczny wierzby wchodzą: glikozydy salicylowe, w tym salicyna, dająca przy rozpadzie glukozę i alkohol salicylowy. Ponadto występują garbniki, flawonoidy, kwas elagowy, katechina, składniki mineralne. Kora wierzby działa przeciwzapalnie, przeciwgorączkowo, przeciwgośćcowo i ściągająco. Korę podaje się najczęściej w mieszankach z innymi surowcami o podobnym działaniu jako środek przeciwgorączkowy i wspomagający w chorobie reumatycznej. Ze względu na obecność garbników stosuje się ją niekiedy przy przewlekłych nieżytach jelit oraz jako lek przeciwbiegunkowy. Zewnętrznie – do kąpieli, między innymi przy nadmiernej potliwości (np. stóp) i gośćcu.