Wiązówka błotna czyli tawuła łąkowa
Roślina występuje pospolicie w Europie i środkowej Azji.
W Polsce spotykamy ją na żyznych, podmokłych łąkach, terenach bagnistych, nad brzegami wód i w mokrych rowach. Rośnie przeważnie w większych zespołach. Jest to bylina, wyrastająca powyżej jednego metra, gęsto ulistniona, o łodygach wzniesionych, zakończonych dużymi podbaldachami, które składają się z drobnych, kremowych o miodowym zapachu kwiatków. Roślina kwitnie w czerwcu i lipcu. Surowcem są kwiaty. Zbiera się całe kwiatostany w początkowym okresie kwitnienia, suszy w cieniu, a następnie przeciera na sitach, odrzucając grubsze szypułki. Surowiec przypomina kwiaty bzu czarnego. Wysuszona wiązówka ma przyjemny zapach, smak gorzki i ściągający. W skład chemiczny rośliny wchodzą: pochodne salicylowe, olejek eteryczny, garbniki, kwasy organiczne (w tym kwas salicylowy). Pyłek kwiatowy bogaty jest w witaminy: B1, B2, C i E. Wiązówka ma działanie przeciwgorączkowe, napotne, przeciwgośćcowe i łagodnie moczopędne. Surowiec najczęściej bywa podawany w mieszankach ziołowych jako środek napotny w różnych chorobach, którym towarzyszy gorączka (przeważnie przy grypie, gdyż jednocześnie łagodzi bóle mięśniowe) oraz w leczeniu gośćca stawowego i mięśniowego, zwłaszcza przy upośledzonej czynności nerek. Stosowanie przetworów z wiązówki w leczeniu gośćca pozwala zmniejszyć podawanie dawki syntetycznych salicylanów, które mają niekorzystny wpływ na błonę śluzową żołądka.