Szczaw lancetowaty
Szczaw to bylina pospolicie rosnąca w Polsce na wilgotnych łąkach, w zaroślach, rowach, nad brzegami wód. Wykształca wysoki pęd -5 metra, prosty, w górze rozgałęziony, kanciasty i bruzdowany.
Liście dolne – lancetowate, na szczycie łagodnie zwężone. U nasady liści znajduje się błoniasta pochewka, zwana gatką, powstałą przez zrośnięcie się przylistków. Kwiaty drobne, niepozorne, zielonkawe, a później czerwieniejące, zbierane są górą w rozłożyste wiechy. Wewnętrzny okółek okwiaty ma duże, podłużne guzki (charakterystyczne!). Surowiec stanowią korzenie szczawiu lancetowatego . Wykopuje się je jesienią lub wczesną wioną i suszy w ogrzanej suszarni lub na słońcu. Obok szczawiu lancetowatego spotyka się inne gatunki Rumex, głównie szczaw kędzierzawy oraz tępo listny. Objęte są one wspólną nazwą Kobylak i dostarczają surowce takiej samej wartości leczniczej jak Rad. Hydrolapathi. Natomiast dość dużą trudność stanowi odróżnienie tych gatunków od innych szczawi nieleczniczych, np. szczawiu wodnego, którego wewnętrzny okółek okwiatu jest bez guzków. Szczaw, którego listki są używane do zupy, to Rumex acetosa (jego korzeni nie stosuje się w lecznictwie). Liście tego gatunku zawierają dużo kwasu szczawiowego, wiążącego łatwo wapń z pożywienia. Mają jednak pewne znaczenie dietetyczne, ze względu na wysoką zawartość łatwo przyswajalnego żelaza, obecność karotenu i witaminy C.