Szanta zwyczajna
Szanta zwyczajna jest to bylina dorastająca do 50 cm wysokości. Pochodzi z Azji. W Polsce występuje pospolicie na nizinach oraz w rejonach podgórskich. Liście, charakterystycznie ułożone parami na czterokanciastej łodydze, są jajowate, pomarszczone, brzegiem karbowane. Kwiaty drobne, białe, zebrane w kątach górnych liści tworzą okółki. Cała roślina jest pokryta szarymi, drobnymi włoskami. Surowiec stanowią niezdrewniałe górne części rośliny, ścinane na początku kwitnienia (czerwiec – sierpień).
Skład chemiczny szanty to: garbniki, substancja gorzka – marubina, ślady olejku eterycznego, składniki mineralne, śluzy, cukry, kwasy trójterpenowe. Szanta zwyczajna ma działanie pobudzające czynność wydzielniczą wątroby, przeciwskurczowe, łagodnie wykrztuśne oraz regulujące nadmiarową akcję serca (kołatanie serca). Surowiec stosuje się w chorobach wątroby i dróg żółciowych, w upośledzonym wydzielani żółci, a poza tym w przewlekłych schorzeniach górnych dróg oddechowych, zwłaszcza w przewlekłej i mało nasilonej dychawicy oskrzelowej jako środek wykrztuśny i przeciwskurczowy. Szantę stosuje się niekiedy w skąpym i bolesnym miesiączkowaniu u anemicznych dziewcząt. Aby przygotować napar należy jedną łyżkę ziela zalać szklanką wrzącej wody, pozostawić na około 30 minut pod przykryciem, podawać w kilku porcjach między posiłkami w niedomaganiach wątroby. Syrop stosowany w przewlekłym kaszlu, otrzymujemy z naparu ogrzewanego na słabym ogniu z kg cukru aż do uzyskania właściwej konsystencji.