Rzewień dłoniasty czyli rabarbar dłoniasty
Lecznicze gatunki rzewieni pochodzą z górzystych okolic Azji (Tybet, Chiny). Rosną w stanie dzikim na wysokości – metrów, od dawna jednak są uprawiane na nizinach, również europejskich.
W Polsce bywają też hodowane. Rzewieni (Rabarbarów) leczniczych nie należy mylić z kompotowymi, często spotykanymi w naszych ogródkach. Tylko gatunki azjatyckie dostarczają korzeni i kłączy o działaniu przeczyszczającym. Natomiast wartość organów podziemnych rabarbarów kompotowych jako środków przeczyszczających jest niewielka i zawodna, a niekiedy są one nawet szkodliwe dla zdrowia. Rzewienie azjatyckie, dłoniaste, są okazałymi bylinami, wytwarzającymi na wiosnę rozetę dużych, ogonkowych liści oraz ulistniony pęd wysokości około dwóch metrów (bywają okazy osiągające wielkość nawet trzech metrów). Liście są charakterystycznie dłoniasto wcinane, a ogonek liściowy walcowaty. Kwiaty drobne, czerwonawe lub zielonkawe zebrane w duże kwiatostany w kształcie wiechy. Rabarbary kompotowe w przeciwieństwie do leczniczych mają liście całobrzegie, nie wcinane, ogonek liściowy rynienkowaty (używany na kompoty). Surowcem stosowanym w medycynie są korzenie i kłącza rzewieni azjatyckich. Jedynie gatunki azjatyckie wykształcają w roku wegetacji grube, podobne do buraków kłącza, od których odchodzą potężne korzenie (długości około 60 cm). Natomiast rabarbary kompotowe nie wytwarzają kłączy, a jedynie karpę dość grubych korzeni. Dlatego kłącza uznaje się na pewniejszy surowiec farmaceutyczny.