Rokitnik zwyczajny czyli rokitnik szakłakowaty
Rokitnik jest to dwupienny krzew lub małe drzewko wysokości od do 6 m (a nawet do 10 m), z silnymi rozłogami korzeniowymi.
W Polsce rośnie najczęściej na piaszczystych wydmach nadmorskich, tworząc przeważnie rozległe, zbite, cierniste kępy. Bywa także sadzony ze względu na zdolność umacniania zboczy, wydm i suchych nieużytków. Czasem zdziczały spotykany w pobliżu domostw, i wśród pól. Na pędach rokitnika występują silne i ostre ciernie oraz liście wąskie, lancetowate (przypominające liście wierzby) ze srebrzystym połyskiem. Kwiaty są niepozorne, bezpłatkowe – męskie zielonawe, żeńskie żółto brunatnawe. Owoce – soczyste pestkowce, owalne, prawie kuliste (wielkości nasion grochu), barwy pomarańczowej lub złocistożółtej, zebrane gęsto na szczytach gałęzi roślin żeńskich (jakby oblepiały gałązki, stąd rosyjska nazwa rośliny oblepicha). Dojrzewają we wrześniu lub w październiku i pozostają na krzewie przez całą zimę. Zbiera się je po przymrozkach, gdyż wtedy tracą gorycz. Charakteryzują się kwaskowatym smakiem i subtelnym ananasowym zapachem. Doskonale nadają się na wszelkiego rodzaju przetwory, które zachowują wysoką wartość witaminową i świetnie gaszą pragnienie. Świeże owoce są bardzo delikatne, przy przechowywaniu łatwo się gniotą, dobrze natomiast znoszą zamrażanie. Owoce stanowią również surowiec leczniczy – bogate źródło witamin i innych związków biologicznie czynnych.