Lipa drobnolistna i szerokolistna
Lipy występują pospolicie w Europie, tworząc niekiedy większe skupiska leśne. Są to drzewa wysokości do 30 m o gęstych rozłożystych koronach. Oba gatunki ogólnym pokrojem są do siebie podobne, a różnią się głównie barwą dolnej strony blaszki liściowej oraz zabarwieniem owłosienia, które występuje w kątach nerwów. Liście lipy drobnolistnej są pod spodem sinawozielone, opatrzone w kątach nerwów kępką rudawych włosków. Natomiast liście lipy szerokolistnej mają po dolnej stronie liścia zabarwienie jasnozielone i pęczki białawych włosków w kątach nerwów.
Kwiatostany lipy drobnolistnej składają się z żółtawych kwiatów, przyrośniętych do jasno seledynowej, języczkowatej podsadki. Kwiatostany lipy szerokolistnej są zwisłe, kwiatowe i zakwitają około 2 tygodni wcześniej niż kwiaty pierwszego gatunku. Surowcem leczniczym są kwiatostany obu gatunków lipy, wysuszone w temperaturze nie wyższej niż 40 stopni Celsjusza, wykazujące subtelny, przyjemny zapach, smak śluzowaty, nieco ściągający. Czasami w parkach spotykamy lipę srebrzystą, charakteryzującą się srebrnobiałymi liśćmi oraz silnie pachnącymi kwiatami. Lipa ta nie dostarcza surowca leczniczego. Napary z surowca podaje się w podwyższonej temperaturze, w przeziębieniach, w zapaleniu gardła, krtani i oskrzeli, łącząc działanie napotne lipy z działaniem osłaniającym. Herbatki z lipy mogą być również podawane jako środek uspokajający, np. przy utrudnionym zasypianiu, w nadpobudliwości nerwowej i stanach napięcia nerwowego.