Kruszyna pospolita czyli szakłak kruszyna
Kruszyna, rosnąca pospolicie w lasach i zaroślach, w odróżnieniu od innych szakłaków, nie jest krzewem lub drzewkiem ciernistym, dochodzi do 3 metrów wysokości. Charakterystyczna cechą rośliny jest szarobrunatna kora z bardzo wyraźnymi cętkami. Liście kruszyny, ułożone na pędach skrętolegle, nie mają ząbków i są kształtu owalnie jajowatego. Kwiatki małe, niepozorne, zielonkawobiałe, osadzone pojedynczo lub po kilka w kątach liści.
Owocem jest pestkowiec barwy najpierw zielonej, potem czerwonej, a po całkowitym dojrzeniu prawie czarnej. Dojrzałe owoce mają dość przyjemny, słodko kwaskowaty smak, lecz w stanie świeżym nie należy ich jeść (spożycie nawet kilku owoców może wywołać silne wymioty). Ta właściwość rośliny jest na ogół znana i bywa powodem błędnego określenia kruszyny jako niebezpiecznej „wilczej jagody”. Nazwa ta, prawidłowo użyta, dotyczy zupełnie innego gatunku – bardzo trującej rośliny – pokrzyku czyli wilczej jagody, wyglądem różniącej się znacznie od kruszyny. Owoce wilczej jagody są dużo większe, wielkości małej wiśni, czarne, błyszczące i obrośnięte pięcioma zielonymi działkami kielicha. Surowcem leczniczym dostarczanym przez kruszynę jest kora, zbierana od wiosny aż do połowy lata. Świeża kora, podobnie jak świeże owoce, ma właściwości wymiotne. Traci je dopiero po dłuższy przechowywaniu (przynajmniej przez rok od zbioru) lub po ogrzaniu przez dwie godziny w temperaturze stopni Celsjusza.