Arnika górska czyli kupalnik górski
Roślina wieloletnia spotykana na terenach górzystych w Europie, Ameryce i Azji, w strefie klimatu umiarkowanego. W Polsce dość rzadko i dlatego podlega całkowitej ochronie.
Napotkać ją można na łąkach, połoninach, brzegach lasów najczęściej w Sudetach i Karpatach. Surowiec leczniczy pochodzi u nas z upraw równowartościowego gatunku arniki łąkowej lub z importu. Arnika górska jest wieloletnią rośliną wysokości do sześćdziesięciu cm, o grubym poziomym kłączu. Z kłącza tego wyrasta rozeta przyziemnych liści oraz wzniesiony pęd zakończony trzema złocistymi koszyczkami kwiatostanowymi (średnicy do 6 cm). Koszyczki okryte są listkami okrywy, ułożonymi w dwóch szeregach. Na obwodzie koszyczka znajduje się od 14 do 20 żeńskich kwiatów języczkowych, a wewnątrz liczne kwiaty rurkowe, obupłciowe, pokryte szarym, szczeciniastym puchem. Charakterystyczną cechą tej rośliny jest ułożenie liści na łodydze parami (jedna-trzy pary) naprzeciwlegle. Surowcem leczniczym są koszyczki kwiatowe, zebrane w okresie pełnego kwitnienia, w słoneczne dni po obeschnięciu rosy. Koszyczki ścina się u podstawy, rozkłada w cienkie warstwy i suszy w przewiewnym, zacienionym miejscu, w temperaturze do trzydziestu pięciu stopni Celsjusza. Suchy surowiec jest szarożółty, puszysty (duża ilość puchu kielichowego), silnie kruszący się i pylący. Ma słaby, aromatyczny zapach i ostry gorzkawy smak.